Nazwa pojazdu „Żółwik” posiada dwojaką genezę. Pierwsza z nich jest nieco przekorna i nawiązuje do przyspieszenia pojazdu. Zastosowanie napędu asynchronicznego spowodowało polepszenie parametrów trakcyjnych m.in. poprzez znaczne zwiększenie wartości przyspieszenia. Fakt, iż pojazd był pierwszym we flocie PKP SKM posiadającym napęd asynchroniczny jeszcze bardziej potęgował odczucie dynamicznego nabierania prędkości względem innych pojazdów. Drugim źródłem pochodzenia nazwy pojazdu jest pseudonim maszynisty, który pełnił zaszczytną funkcję prowadzenia pojazdu w drodze z miejsca wykonywania modernizacji, Nowego Sącza przez niemal teren całego kraju, bezpiecznie doprowadzając pojazd do siedziby PKP SKM w Gdyni Cisowej.
Ostatnia dekada XX wieku cechowała się dużą aktywnością grup chuligańskich, efektem działalności których były podpalenia wagonów pojazdów kolejowych. Wobec braku zdolności do samodzielnej eksploatacji wagonów ocalałych spod płomieni, podjęto decyzję o zagospodarowaniu ich poprzez stworzenie nowych pojazdów. Potrzeba zapewnienia wysokiej zdolności przewozowej trójmiejskiego przewoźnika uzasadniała realizację tego projektu, gdyż większość elektrycznych zespołów trakcyjnych zbudowanych w ten sposób była czterowagonowa, a więc posiadała o jeden człon więcej niż pojazdy, z których pierwotnie pochodziły wagony. Tym samym, dzięki zaangażowaniu pracowników Lokomotywowni Pozaklasowej Gdynia Cisowa, a następnie Zakładu Taboru w Gdyni, zestawiono wszystkie pojazdy serii EN71, będące obecnie własnością PKP Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście. Jednym z nich był elektryczny zespół trakcyjny EN71-045, który w nowej odsłonie wyjechał na tory w 1999 roku. Został on zestawiony z wagonów pochodzących z następujących pojazdów
wagon rozrządczy ra i wagon silnikowy sa – z pojazdu EN57-1133;
wagon rozrządczy rb i wagon silnikowy rb – z pojazdu EN57-1483.
W 2009 roku, wraz z naprawą poziomu P4 wykonana została gruntowna modernizacja pojazdu. W toku wykonanych czynności utrzymaniowych pojazd zyskał nowy wygląd wewnętrzny i zewnętrzny poprzez zastosowanie bardziej aerodynamicznego poszycia ściany czołowej, przeprojektowanie układu wnętrza przedziałów pasażerskich poprzez m.in. zabudowę nowego poszycia ścian, sufitów i podłóg, zastąpienie ścianek działowych przeszklonymi wiatrołapami, montaż nowych siedzeń pasażerskich, częściowo w układzie znanym z pojazdów metra – rozmieszczonych wzdłuż linii okien po obu stronach wagonu. Ponadto wewnątrz pojazdu wydzielono strefy wielofunkcyjne, pozwalające na komfortowy i bezpieczny przejazd osób poruszających się na wózkach dla niepełnosprawnych, wózkach dziecięcych i podróżujących z większymi bagażami. Ponadto w pojeździe zastosowano nowatorskie rozwiązania techniczne, do których należy m.in. zainstalowanie sterowania mikroprocesorowego, asynchronicznych silników trakcyjnych, przetwornic statycznych, czy wydajnych sprężarek śrubowych. Pojazd został wyposażony również w elektroniczny system informacji pasażerskiej oraz system monitoringu wizyjnego.
W 2012 roku pojazd brał udział w zdarzeniu kolejowym. Podczas przejazdu technicznego przez stację Gdynia Chylonia wykolejeniu uległ wagon rozrządczy rb. W wyniku złożonych uszkodzeń powstałych m.in. poprzez otarcie ostojnicy wagonu o peron konieczna była jego kasacja. Podjęto wówczas decyzję o naprawie pojazdu i zamianie uszkodzonego wagonu pochodzącego z pojazdu EN57-1483 na inny, zadysponowany z pojazdu EN57-965.
Opis schematów malowania wagonów EN71-045
1. Wagon rozrządczy ra
Schemat malowania był stosowany od momentu powołania do życia Spółki PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście jako odrębnego podmiotu prawa handlowego w 2001 roku. Jest on modyfikacją stosowanych wcześniej wersji malowania, jednakże to właśnie zestawienie kolorów najbardziej zapisało się w świadomości mieszkańców Pomorza. Ukośne pasy koloru niebieskiego symbolizowały dynamizm charakterystyczny dla przewozów prowadzonych przez nowopowstały podmiot i miały na celu podkreślenie wyodrębnienia SKM jako odrębnej spółki kapitałowej.
2. Wagon silnikowy sa
Obecnie obowiązujący schemat malowania pierwszy raz zastosowano w pojazdach EN57SKM-768, 1089, 1094 i 1116 po wykonaniu czynności utrzymaniowych poziomu P5 wraz z modernizacją przeprowadzoną w 2007 roku. Były to pierwsze pojazdy poddane kompleksowej modernizacji obejmującej m.in. zmianę sposobu rozruchu, zastosowanie sterowania mikroprocesorowego, wyposażenie w elektroniczny system informacji pasażerskiej, monitoring wizyjny i zmianę rozplanowania wnętrza.
Nowy schemat malowania również oparty na kolorach żółtym i niebieskim, jednakże ich kolejność została odwrócona względem klasycznego malowania. Ponadto pod linią okien dodano pas koloru szarego.
3. Wagon silnikowy sb
Wagon zyskał klasyczny schemat malowania stosowany od początku produkcji pojazdów serii EN57 i EN71 przez Państwową Fabrykę Wagonów Pafawag we Wrocławiu, którego podstawą stały się dwa kolory: żółty i niebieski. Dach natomiast zyskał kolor szary.
Wskazany dobór kolorów jest nieprzypadkowy. Genezy ówczesnego schematu malowania należy dopatrywać się w produkcji elektrycznych zespołów trakcyjnych serii EW54, będących protoplastami pojazdów serii EN57 i EN71. Pierwsze fabrycznie nowe elektryczne zespoły trakcyjne dostarczane do Polski po II Wojnie Światowej zostały wyprodukowane przez szwedzkiego producenta taboru kolejowego – firmę ASEA. Legenda głosi, że wobec braku określenia schematu malowania przez zamawiającego, producent pojazdów postanowił nanieść na nadwozie barwy narodowe siedziby producenta – Królestwa Szwecji.
4. Wagon rozrządczy rb
Schemat malowania oparty na kolorach kości słoniowej i czerwieni został pierwszy raz zastosowany w 1994 roku w pojazdach dedykowanych obsłudze pociągów nowej kategorii InterRegio. Pociągi charakteryzowały się zredukowaną liczbą zatrzymań na stacjach pośrednich, co miało na celu skrócenie czasu przejazdu. Oprócz specyficznego malowania pojazdy charakteryzowało również wyposażenie wnętrza pojazdów. W celu podniesienia komfortu podróży w pojazdach zainstalowano system centralnego nagłośnienia, wykładziny dywanowe i zasłony okienne. Pojazdy obsługiwały pociągi w relacjach łączących Trójmiasto m.in. z Elblągiem i Olsztynem.